6.Jesteśmy Mistrzami Świata - KONIEC

[23 maj 2015, Katowice, godz. 14.56]

Czekaliśmy z Oskarem na początek sierpnia, aby zaraz po sezonie reprezentacyjnym się pobrać. Nie miałam co do tego najmniejszych wątpliwości. To właśnie za niego chciałam wyjść i spełnić jego największe marzenie, a mianowicie urodzić mu dziecko. Na razie jednak nie dane nam było się o to starać z tego względu, że parę dni przed Bożym Narodzeniem wprowadziliśmy się do niemalże pustego katowickiego mieszkania, ze wstawionymi jedynie wszystkimi drzwiami, zrobioną  zaraz po kupnie całą łazienką, kuchenką z piekarnikiem i kawałkiem blatu, a także z łóżkiem. Po świątecznej przerwie ruszyliśmy z meblowaniem, malowaniem i innymi rzeczami na dobre, więc kiedy tylko był czas i Oskar nie zestawiał, jeździliśmy po sklepach budowlanych. Wkręciłam się w to na tyle, że wspólnie doszliśmy do wniosku iż minęłam się z powołaniem i zamiast studiów medycznych powinnam studiować projektowanie wnętrz, ewentualnie coś związanego właśnie z architekturą. Jako kobieta stanowcza nieco ograniczyłam prawa Oskara do wyboru koloru ścian, kafelków i mebli. Na moje szczęście stwierdził, że jego to ani trochę nie rajcuje i mogę zrobić w tym mieszkaniu wszystko, co chcę, byle nie robić niczego w czerwieni. Faktycznie, niczego w tym kolorze ani w jakimś innym bordowym odcieniu nie planowałam. I tak oto po kilkunastu kłótniach ze sprzedawcami i dostawcami manatków dotrwaliśmy do momentu, w którym większość rzeczy była już na swoim miejscu. Każdy kąt idealnie ze sobą współgrał, a biel, beż, jasny odcień szarości i rozweselający miętowo-błękitny (choć ten ostatni był dla mojego narzeczonego po prostu niebieski) stworzyły ze sobą naprawdę ciekawą kompozycję. Było bardzo nowocześnie, ale jednocześnie przytulnie. Tak jak chciałam. A najważniejsze, że koniec końców dostałam stos komplementów od Oskara.
- Został nam jeszcze jeden stojak na buty do garderoby, krzesło do mojego biurka i dywany do sypialni i salonu. - wyrzuciłam z siebie niczym karabin maszynowy, jakbym co najmniej miała to zapisane.
- I nowa mikrofalówka, mikser, ekspres do kawy i ta nieszczęsna zmywarka.
- Oskar, dlaczego my jeszcze nie kupiliśmy zmywarki?
- Bo na miejscu gdzie powinna stać zmywarka stoją pudełka z twoimi butami. - odpowiedział uśmiechając się pod nosem i mieszając sos do spaghetti.
- A widzisz? To oznacza, że powinniśmy kupić też ten pieprzony stojak!
- Jesteś może głodna?
- Ja zawsze jestem głodna, jak coś gotujesz.
Usiedliśmy przy stoliku obok aneksu kuchennego i rozmawiając o popołudniowym treningu Oskara pałaszowaliśmy najlepsze na świecie spaghetti.
- Chyba skoczę dziś do Marzeny. Zrobię jej po drodze zakupy. Prosiła mnie o to wczoraj.
- To widzimy się wieczorem. - pocałował mnie w czoło i przebrał się w dresy. Po chwili drzwi wejściowe zatrzasnęły się. Posprzątałam po posiłku i śladem Oskara podążyłam w stronę Katowickich ulic.



[23 maj 2015, Katowice, godz. 16:00]

- Cześć Mamuśka. O kurwa!
- A ja Marzena.
- Dlaczego ty jesteś taka blada?!
- Wiesz co? Od rana kiepsko się czuję.
No tak. Marzena czas od czasu widuje się z Kubą. Omawiają sprawy związane z narodzinami dziecka. Po każdym takim spotkaniu Marzena odchorowuje to tydzień łącznie z płaczem w poduszkę. Najgorsze jest to, że oprócz konkretnych spraw rozmawiają również o tych bardziej ''na luzie'' i im więcej takich tematów poruszają tym głupia Marzenka ma większą nadzieję. Niestety z tego co wiadomo i mnie i Oskarowi, Kuba robi to tylko i wyłącznie z uprzejmości.
- I do jakich wniosków wczoraj doszliście?
- W sumie to wspominał tylko o tym, że kupi wózek i łóżeczko.
- Dalej.
- Co dalej?
- O czym jeszcze rozmawialiście?
- O niczym. Leci do Stanów, czy coś. Wróci dopiero na wasz ślub.
- CO?! - krzyknęłam. - Czy on już do reszty zgłupiał?!
- Przecież go tu nie zatrzymam. Nie jesteśmy razem.
Pokręciłam głową i wzdychnęłam cicho. Marzena za wszelką cenę starała się ukryć fakt, że sprawa z Kubą rusza ją bardziej jak żadna inna.
- Jest dwudziesty trzeci maja, a ja wychodzę za mąż dopiero siódmego sierpnia. Ty wiesz ile do tego czasu może się stać? To jest chyba jeszcze gorszy moment na wyjazd.
- Przestań, przecież będzie dzwonił.
- Zachowujesz się jakby cię ktoś podmienił. Albo udajesz.
- Powiem ci, że ja się nawet czuję tak, jakby mnie ktoś podmienił. Czuję się jak nie ja.
Rozejrzałam się dookoła. Na stole w salonie stała otworzona butelka wody. Chwyciłam ją i ujrzałam opakowanie leków przeciwbólowych. Dotarło do mnie, że Marzena nie czuje się najlepiej. A już na pewno nie jest to normalne, nawet pomimo jej stanu. Posadziłam ją na sofie i  zadzwoniłam po Oskara. W pewnym momencie Marzena zsunęła się na dywan ledwo mrugając przy tym oczami.
-Halo! Słyszysz mnie?! - krzyczałam wniebogłosy.
Momentalnie wezwałam pogotowie a Oskar zjawił się w mieszkaniu równo z ratownikami medycznymi. Zadzwonił do Kuby.
 - Tak bardzo mnie boli... - odpowiadała jak w transie - Nie mówcie mu nic. Niech  wszystko będzie dla niego takie proste, jak teraz. Nie chce mu niczego utrudniać. Błagam.
I wtedy własnie urwał nam się kontakt. Straciła przytomność. Była totalnie bezwładna. A kiedy lekarze stwierdzili, że ciśnienie spada nim się odwróciłam zamknęli ją w karetce i odjechali. Byłam totalnie otumaniona. Oskar kucał przy futrynie, a ja wyciągnęłam z kieszeni jego dzwoniący telefon.
- Do ciebie. - podałam mu go.
- Stary wybacz, dopiero co wstałem, byłem w łazience, coś się stało?
- Bączek, kurwa musisz tu przyjechać.
- Ale dlaczego? Za godzinę mam pociag do Warszawy na lotnisko.
- Stary... Ja nie wiem, co ja mam ci powiedzieć... - Oskar zawiesił głos.
- Dawaj. Wezmę to na klatę.
- Kuba... Bo ona jest w szpitalu. Zabrali ją na sygnale i jest nieprzytomna
- Ida?! O matko!
- Nie, nie Ida. Marzena.
Tyle było naszej rozmowy z Jakubem. Jeszcze przez chwilę posiedziałam na sofie i za namową Oskara w końcu sięgnęłam po płaszcz. Z piskiem opon ruszyłam w stronę szpitala i po kilku minutach udało nam się dotrzeć na miejsce. Jakaś miła pielęgniarka, widząc nas spanikowanych pokazała nam drogę na sale, gdzie znajduje się Marzena. Drzwi były zamknięte, a lekarz zabronił wchodzić komukolwiek do środka.
- Gdzie ona jest?! - wykrzyczał Kuba kiedy tylko zobaczył nas na korytarzu. Nie powiem, zebrał się ekspresowo. -  Gdzie ona jest, Ida?! Powiedz mi!
- Jakub, nie wchodź tam. Nie teraz.
- Ten pan ma rację. Proszę tu nie wchodzić. - odezwała się przechodząca obok nas salowa.
Kuba wpadł w histerię. Razem z lekarzem próbowaliśmy go trzymać. Krzyczał, że musi zobaczyć się z Marzeną, że jest ojcem jej dziecka i że ma do tego prawo.
- Proszę pana, pan sobie nie zdaje sprawy z powagi sytuacji. Proszę usiąść i czekać.
- Panie doktorze, czy coś wiadomo? - zatrzymałam lekarza, który prawdopodobnie przyjął Marzenę na oddział. Wcześniej udało mi się również skontaktować z będącymi na śląsku jej rodzicami.
- Jest problem z łożyskiem. Walczymy ale..
- Doktorze....Niech pan  uratuje moje dziecko. Błagam. I Marzenę. Rozumie pan? Niech ona się obudzi!
I to było jedyne sensowne  błaganie na ten moment. Było źle. A Jakub był załamany. Nigdy go takiego nie widziałam. Siedział i płakał jak dziecko. Matka Marzeny, która zjawiła się w mgnieniu oka klepała go po ramieniu, ale nic sobie z tego nie robił.
- Ona nam powiedziała, że mamy ci nic nie mówić. Powiedziała, że chce ci wszystko ułatwić.
- Co się stało tak właściwie? - odezwał się ojciec Marzeny.
- Nie wiemy. - zaczęłam. - Jak do niej przyszłam było już kiepsko. Prawie od razu zadzwoniłam na pogotowie. Mówiła, że boli ja brzuch.
- Boże tylko nie brzuch. - pisnął Kuba.
- Przepraszam, chciałbym rozmawiać z rodziną tej pani.Rodzice Marzeny  znali Kubę i marzyli o tym, aby został mężem ich córki. Nikogo to nie dziwiło. Pasował do tej rodziny ja nikt inny. Był dla nich ideałem ideałów, wspólnikiem do interesów a przede wszystkim dumą i ostoją dla ich zwariowanej, ale jedynej i najukochańszej córki.
- Trzeba być dobrej myśli, ciśnienie w normie, podaliśmy w kroplówce leki, jeżeli nie jest uczulona na żaden składnik powinna je tolerować. Do jutra rana powinniśmy mieć wszystkie wyniki. Być może płód nie został uszkodzony. Proszę mi tylko powiedzieć, jak ona się odżywiała? Jaki prowadziła tryb życia? We krwi nie było alkoholu i narkotyków. Morfologia w normie. I jeszcze jedno. Czy u państwa w rodzinie był problem z donoszeniem ciąży do 9 miesiąca? Dziecko prawdopodobnie urodzi się szybciej. 
- Tak. Ja poroniłam bliźnięta w 4 miesiącu. Marzena urodziła się w ósmym. Jest wcześniakiem.
- W takim razie to kwestia genów. Prawdopodobieństwo poronienia jest spore. Najbliższe kilka godzin zadecyduje. Możecie państwo wejść na parę minut, ale podaliśmy leki usypiające o działaniu przeciwbólowym, więc raczej sobie nie porozmawiacie. 
Kiedy ją zobaczyłam nieprzytomna, mało nie pękło mi serce. Wyglądała jak wrak człowieka. Kompletnie do siebie niepodobna. Miała podpuchnięte fioletowe powieki i cienie pod oczami, a kolor jej twarzy przypominał białe szpitalne ściany. Byłam zszokowana. To nie była ta reprezentacyjna mocna Marzena o urodzie, za którą przepadał tam praktycznie każdy. Wiedziałam, że będzie się za to obwiniać, chociaż to wina prawdopodobnie uwarunkowań genetycznych.


[24 maj 2015, Katowice, godz. 8:43]

Noc minęła nam mimo wszystko spokojnie. Późno wróciliśmy ze szpitala, przenocowaliśmy również rodziców Marzeny, bo za nic w świecie nie mogli znaleźć kluczy do mieszkania córki. Jedynie Jakub nie dawał znaku życia. Nie odbierał telefonów, ciągle tylko poczta i poczta. Z samego rana po porannym treningu udaliśmy się do Marzeny. W końcu to właśnie dzisiaj okaże się, czy dziecko przeżyje. Wparowaliśmy na salę niczym jakiś orszak. Jakub spał z głową na biurku, a pielęgniarka powiedziała rodzicom Marzeny konspiracyjnie, że koczował tak całą noc i ani nie drgnął. Faktycznie. Chyba pominęliśmy moment, w którym się pożegnaliśmy i opuściliśmy szpital. Szeptaliśmy między sobą, kiedy nagle, po kilkunastu minutach Marzena ruszyła dłonią. Ojciec zadecydował, że dobrze by było wyjść i iść do lekarza.
- Ida, zostaniesz tutaj ze mną? - poprosił mnie Bączek, na co przystałam i skinieniem głowy wysłałam Oskara i rodziców na zewnątrz.  Skierowałam wzrok na twarz Marzeny. Powoli otworzyła oczy a widok białego sufitu spowodował, że mimowolnie złapała powietrze, jakby przebiegła jakiś dystans.
- Spokojnie, jestem tutaj. - powiedział do niej Kuba i cały się telepał, jakby co najmniej Marzena umierała. Nie oddzywałam się na to. Najchętniej wyszłabym z sali, ale jego spojrzenie mówiło mniej więcej: ''Zostań, bo będzie mi raźniej.''. Nie wspomniałam też słowem o tym, że moja przyjaciółka pozbyła się brzucha. Zachowałam kamienną twarz. W głowie kotłowały mi się najgorsze myśli. W tym momencie w sali pojawił się Oskar.
- Stary, lekarz cie wzywa.
- Zaraz wrócę. - pogłaskał Marzenę po dłoni i wyszedł. Na jego miejscu usiadłam ja, a na moim Oskar.
- Gratuluję. Masz zdrową, śliczną córę! Niedługo będzie już z tobą.
- Urodziłaś?! - wrzasnęłam i ułożyłam dłonie na ustach.
- Dziś w nocy. A przynajmniej tak mówili lekarze. Będę mieć bliznę na brzuchu. Kurwa mać.
- Najlepszy dowód na to, że u ciebie wszystko w porządku. Takie epitety z twoich ust to oznaka czegoś dobrego. Ale nie czas na to. Myślę, że powinnaś coś zobaczyć. 
Odsłoniłam roletę od okna na korytarz, z którego matki bezpośrednio oglądały swoje dzieci w sali noworodków, znajdującej się na przeciw. Marzena na tyle na ile mogła uniosła głowę. Widok był uroczy. W respiratorze leżała niezdolna jeszcze z powodów wczesnych narodzin do oddychania istotka, rodzice Marzeny rozmawiali z pielęgniarką, a Kuba obchodził miejsce, gdzie leżała jego córka z każdej strony, ale kiedy zobaczył, że na niego patrzymy ruszał ustami chcąc powiedzieć chyba, że mała jest do niego podobna. Rękami pokazywał wszystkie gesty typu kciuk w górę i  serce z palców, a na samym końcu wpadł w objęcia swojej przyszłej niedoszłej teściowej. W końcu wrócił do sali, gdzie leżała Marzena, a właściwie przyleciał jak na skrzydłach. Zapytał, czy możemy z Oskarem na chwilę wyjść. Owszem. Wyszliśmy ale drzwi i tak zostały uchylone. Chciałam usłyszeć, na co odważy się Kuba.
- Dlaczego nie chciałeś się ode mnie uwolnić? Trzeba było wyjechać. Nie chciałam, żebyś zostawał ze względu na mnie.
- Dlatego nie protestowałaś, kiedy ci o tym powiedziałem. Tak naprawdę nigdy nie chciałem od ciebie odejść. Nigdy. Miało być mi łatwiej. No ale...
- Mogę być spokojna o to, że nadal będziesz mieszkał w Katowicach? Przynajmniej teraz. Nie chcę zostać z małą sama... 
- A ja mogę być spokojny, że będę miał cie u siebie w mieszkaniu? Znaczy się was? Może w końcu zaczniemy coś razem, jak cywilizowani ludzie?
- Jak tacy, którzy mają dziecko?
- Jak tacy, którzy darzą się uczuciem. Czy ja muszę mówić więcej?
- Hmm. Tak. Po prostu powiedz teraz to, czego nie powiedziałeś mi nigdy w życiu.
- Jesteś nieokrzesana, czasami zbyt szczera, palisz fajki, nie potrafisz być dyskretna wtedy, kiedy śpię, a tobie się już nie chce, nazywasz mnie pracoholikiem, jakbym co najmniej nazywał się Kaczmarczyk i jeszcze nie umiesz parkować, ale to właśnie ciebie kocham. Kocham cię za to, że nie jesteś idealna. To jest w tobie najlepsze.
- Myślę, że teraz możemy razem zamieszkać. 



[ 7 sierpnia 2015, Katowice, godz. 16:01]

zmiana narracji. perspektywa Marzeny. 
Nie byłabym sobą, gdybym nie zajęła się organizacją ślubu Idy. Zaprosili z Oskarem stado niewyżytych bachorów, czyli tych bardziej zdziecinniałych mężczyzn niż moja Lilka. Razem z mamą Idy siedziałyśmy w pokoju, gdzie umalowana i uczesana zaciskała na swojej talii biały gorset. Wyglądała jak księżniczka. Gdybym jej nie znała, zapewne stwierdziłabym, że to szaleństwo wychodzić za kogoś, kogo poznało się niecały rok temu, a po drodze przebyło się zawód miłosno-podobny z niejakim Rafałem Resovia Buszkiem. Jednak do Idy to szaleństwo pasowało, nawet bardziej niż do mnie. Pokazała wszystkim, że to ona miała racje i przeciwstawiła się tym, którzy za jej plecami planowali jej szczęście. A Oskar? Czekał jak głupi, chociaż w pewnym momencie sama mu powiedziałam, że nie widzę szansy dla jego zalotów. Albo widzę, ale nikłą. Zawodnicy reprezentacji nie zdziwili się zbytnio dostając zaproszenia, ale nie obyło się bez pytań, co z Rafałem, który ułożył sobie życie ze swoją byłą. A Ida w geście sympatii nie mogła pominąć tej dwójki na liście gości.
- Jak wyglądam?
- Lukier cukier.
- Jak cię Oskar zobaczy, to padnie z wrażenia! - odparła mama, z dumą patrząc na córkę.
W Katowickim kościele, kiedy stałam przy wejściu i dla świętego spokoju skreślałam z listy przybyłych gości, kolejno wchodzili; Kłosik, Szampon, Winiar, Buszu, Zati, Guma, Muratore, Fabię, Konar, Pit, Igła, Stefan, Filip, pracownicy sztabu - wszyscy z partnerkami, oraz samotni Mikuś, Wrona. Nie zabrakło oczywiście całego rodzeństwa Idy i jej koleżanek z roku, rodziny Oskara i innych gości, których nie znałam.
- Denerwuję się. Nie mogę tam wejść. 
- Ida? Pod kościołem? Czyś ty już do reszty ochujała?! 
Na ostatnie słowo mojego pytania babcia Oskara skrzywiła się, co przyprawiło mnie o czerwone policzki. Musiałam coś wypalić. Nawet dziś.
- Nie ochujałam. - szepnęła mi na ucho panna młoda. - Ja tylko po prostu się boję. Zobaczymy jak ty będziesz wychodzić za mąż. 
- Trzymaj te kwiatki! - wepchałam jej do rąk bukiet. - Wejdź tam, bo wszyscy czekają i zalegalizuj kulturalnie swój związek bo z nikim innym lepiej ci nie będzie jak z Oskarem. Nie ma się nad czym zastanawiać. No już. Poszła! Won! 
Tyle Idę na podwórku widzieli. Mendelson rozbrzmiewał dostojnie, Oskar zbladł i już myślałam, że Jakub ze Stefanem i Filipem będą go wynosić, ale kto by nie doznał niedotlenienia mózgu, widząc taką piękną Idę i mając świadomość tego, że jest jego? No kto? No nikt. Pozostał mi jeszcze jeden problem. Skoro Kuba jest tam, przy Oskarze, ja usiadłam za Idą, to gdzie jest do cholery jasnej moje dziecko?! Zaczęłam się rozglądać dookoła, ale Lilka spała na kolanach u Wrony. No proszę. Mam nowe wyzwanie. Muszę znaleźć kobietę Andrzejowi i sprowokować, żeby sklepał jej dzieciaka. Albo nie. Po prostu będzie moją niańką. Puściłam mu oczko, bo chyba domyślił się, że go obserwuję, ale mój partner fajtłapa, który dzień przed ślubem oblał swój garnitur herbatą podczas przymiarek, pokazywał mi palec przy szyi. Czy on chciał mi właśnie poderżnąć gardło?!
- Zebraliśmy się tutaj... - na słowa księdza zostaliśmy wszyscy przywróceni do porządku. On zaś spojrzał na przybyłych gości jak na kosmitów. Cóż, rzadko zdarza się, że w kościele jest licząc trenerów z piętnastu siatkarzy. Wielkich siatkarzy. Nawet Igła wydawał się w tym garniaku wysoki!



Ryż posypał się kilogramami, a Ida nie wyszła z kościoła na własnych nogach. Wyniósł ją Oskar, który stwierdzając, że takie cudo nie może chodzić bo jeszcze coś sobie zrobi. W końcu musiał postawić ją na ziemi. Zanim wszyscy się wyprzytulali i zanim pochowałam do auta wszystkie prezenty państwa młodych minęło sporo czasu. W końcu wpadłam na moją najpiękniejszą na świecie przyjaciółkę, a przede wszystkim najbardziej szczęśliwą kobietę pod słońcem.
- Jesteś piękna, mądrą i bardzo cię kocham pani Kaczmarczyk. To co się wydarzyło przez ten rok jest dowodem na to, że życie jest dziwne, nieprzewidywalne i w większości przypadków nawet jeżeli coś zaplanujesz, to i tak będzie inaczej. Walczyłaś o swoje szczęście, jak lwica. Wszystkich zaskoczyłaś, posłuchałaś siebie i dobrze na tym wyszłaś. Teraz jesteś szczęśliwa.
- Wiesz co było kwintesencją mojej pracy w kadrze oprócz tego, że znalazłam miłość? Nauczyłam się jednej ważnej rzeczy. Usłyszałam tam od jednego z siatkarzy słowa, że w życiu niektórych rzeczy nie da rady zrobić na ryzyko, wtedy, kiedy nie jest się w stu procentach pewnym swego. I to jest święta prawda, ale w tym wszystkim jest jeszcze jeden ważny aspekt - bo jeżeli jest się już czegoś pewnym, to nie ma przeszkód, żeby to zrobić. Nie ma przeszkód, żeby iść za głosem serca. Nie ma niczego, co może przeszkodzić w dążeniu do szczęścia. W życiu nie ma granic. 

*

jest mi smutno. bo kocham Idę. kocham Marzenę. ale przecież nic nie może wiecznie trwać. no. więc powiem jeszcze tylko, że zawarłam w tym opowiadaniu wiele rzeczy, do których się stosuję, wiele ''życiowych prawd'' i tego typu spraw. napisałam to pod wpływem złotego medalu i szkoda, że kończę po niestety felernym jak dla mnie finale Ligi Mistrzów. Bo przecież mogło być złoto i brąz. I jeszcze taka NIESPODZIEWNKA. Myślałyście, że was zostawię?
do zobaczenia w połowie maja.
http://zimne-serca.blogspot.com/

DZIĘKUJĘ ZA WASZĄ OBECNOŚĆ. NIE ZAPOMNIJCIE O MNIE. TRZYMAJCIE ZA MNIE KCIUKI NA MATURZE.
DO WIDZENIA <3 

5.Jesteśmy Mistrzami świata

Czy powiedziałam, że Cię nienawidzę? Czy powiedziałam, że chcę  zostawić to wszystko za sobą? Nie mogę oderwać od Ciebie myśli. 

[07.10.2014, Jaworzno, godz. 12.46]

Po moim błagalnym telefonie do Marzeny mogłam liczyć na jej obecność w domu Oskara.
- Proszę cie. Dam sobie rękę uciąć, że pewnie jest w Kędzierzynie i do wieczora pojawi się w domu. To nie jest w jego stylu, przecież go znasz...
- To dlaczego nie odbiera telefonu?! Dlaczego nie odpisuje?! Dlaczego nie napisał na stole głupiej kartki? Dlaczego spakował swoje rzeczy?!
- A pytałaś Kuby?
- Pytałam. Dzwoniłam do niego. Powiedział, że ostatni raz rozmawiał z Oskarem dwa dni temu.
-Wydaje mi się, że panikujesz. On by ci tego nie zrobił.
- Nie miał nic do stracenia.
- Miał. Ciebie. Prawie stracił cie na mistrzostwach. Myślisz, że dla dojrzałego faceta problemem będzie twoja przeszłość i załamanie, z którego wyszłaś? To wszystko minęło, tego już nie ma! Jesteś zdrowa, sprawna...
- Tak, jestem, ale może to on się boi, że to wróci?
- Jak już mówiłam, wydaje mi się, że to nie jest dla niego problemem.
- Wiem jedno. Teraz to ja się boję. Boje się, że go stracę.
- Spróbuj zadzwonić do niego jeszcze raz. Teraz. Przy mnie.
- Marzena, zrozum. Dzwonie do niego od rana. Ale niech ci będzie.
Ledwo wzięłam telefon do ręki, a zaświecił się ekran. Wiadomość. Oskar.
- Napisał. - stwierdziłam zdziwiona.
- I co?
- Jestem  do jutra w Kędzierzynie u Sebastiana, zadzwonię po południu, nie ruszaj się z domu. - zacytowałam.
- Uspokojona?
- Nie wiem. Dobrze wiedział, co sobie mogłam pomyśleć.
- Nie mam do ciebie siły. Zrób mi lepiej herbatę.
Wykonałam polecenie Marzeny i zaparzyłam jej kubek gorącej herbaty z cytryną.
- Wiesz co? - zaczęłam ponownie. - Doszłam do wniosku, że większym moim problemem jest utrata tego mieszkania. Miejsce, cena... Wszystko mi odpowiadało. Wiem! Może ja tam po prostu pojadę i porozmawiam z gościem, dlaczego się rozmyślił, skoro brałam je na sto procent.
- Dobra. Zrobisz jak uważasz. A teraz uważnie mnie posłuchaj. - Marzena spochmurniała i zbladła.
- Stało się coś?
- Usiądź.
- Po co? Ty wiesz ile ja się już nasiedziałam? Daj mi trochę kości rozprostować...
- Jestem w ciąży z Kubą. - przerwała patrząc na mnie kamiennym wzrokiem. Z wrażenia rozsypałam cukier i oblałam się wrzątkiem, na szczęście ciecz wsiąknęły grube dresy.
- O kurwa mać. - skwitowałam jeszcze bardziej dosadnie niż przed momentem bałaganiąc dookoła. - Chyba nie mówisz poważnie.
- A czy wyglądam teraz jakbym kłamała?
Fakt. Marzena wyglądała  poważnie,  jak nigdy.
- Pewnie mnie teraz zamordujesz, ale ...
- Wie. - uprzedziła moje pytanie. - Dowiedział się pierwszy. Nie było sensu kłamać w nieskończoność, bo i tak by się wydało czyje to dziecko. Nie ruszyło go to. Powiedział, że będzie płacić alimenty i przyjeżdżać po nie jak będzie miał czas.
- Odpowiada ci taki układ?
- Jeżeli się nie rozmyśle, jego przyjazdy nie będą potrzebne.
- Chcesz usunąć?! - wykrzyczałam na całe gardło.
- Oszalałaś?! Chce oddać do adopcji.
- Marzena... To twoje dziecko.. Nie chcesz go wychować? Nie chcesz patrzeć jak rośnie?
- Postaw się w mojej sytuacji. U Kuby nie zmieni się nic. To mnie zostawi wszystkie obowiązki, będzie mógł ułożyć sobie życie rzucając jedynie czas od czasu na ubranka i pieluchy. To ja będę musiała zmieniać całe swoje życie. A wiesz co jest najgorsze? Że to ja będę musiała być i mamą i tatą w jednym. I co ja powiem temu dziecku jak zapyta, gdzie jest tatuś? Że tatuś robi karierę? Że jest tylko od dawania pieniędzy? Że tatuś to ten obcy człowiek, który przyjeżdża do niego i zabiera na plac zabaw raz w miesiącu? Będę z tym wszystkim sama! Nie chce wyżywać się na małej, niczemu niewinnej istocie. Nie chce przy niej płakać.
- Ja jestem z tobą. Nie zostawię cie. I przemówię Kubie, żeby wykazał się rozumem niekoniecznie w pracy.
- Przemyśle to, ale nie rozmawiaj z nim. Bez łaski. A i wracając do tematu... Przecież masz siedzieć w domu. Jesteś chora. W dodatku twój samochód od dobrych dwóch tygodni stoi pod moim blokiem.
- I co z tego? Zawieziesz mnie do Katowic i wtedy się nim zajmę. Wstawaj. Mamy mało czasu. Na czternastą miałam być w mieszkaniu.
- Ale...
- Nie gadaj tyle tylko zawieź mnie do tych Katowic i pomóż mi ruszyć dupsko z domu chociaż na parę godzin. Nic mi nie będzie!
- Ale nic nie powiesz Oskarowi?
- Słowo harcerza. Wezmę to na siebie.
- Masz szczęście, że byłam kiedyś małym skautem.



[07.10.2014, Jaworzno, godz. 13.30]

Po czterdziestu minutach dotarłyśmy pod blok, w którym mieszkała Marzena.
- Dasz sobie radę? - zapytałam.
- Jasne. Przecież ciąża w początkowych tygodniach to nie niepełnosprawność. W późniejszych zresztą też nie.
- Zadzwonię. - przytuliłam ją na pożegnanie. - Tylko nie rób głupich rzeczy.
- Jasne mamusiu. - odpowiedziała i zniknęła za drzwiami od klatki schodowej.
Okłamałam Marzenę. Tak naprawdę na spotkanie z właścicielem byłam umówiona dużo później. Moja wymówka była tylko pretekstem do spotkania się z Jakubem. Z porannej rozmowy wywnioskowałam, że jest w Katowicach, w swoim mieszkaniu. Zadzwoniłam więc kolejny raz, aby zszedł do kawiarenki znajdującej się na przeciw jego bloku, a właściwie apartamentowca. Wyraźnie zdziwiony pojawił się po dziesięciu minutach.
- Co ty tutaj robisz? Dobrze cię widzieć! - przywitał mnie buziakiem w policzek. - Dwie herbaty, proszę.
- Wiesz, dlaczego tutaj jestem, prawda?
- Wiem. Ale czy jest o czym rozmawiać? Sytuacja jest beznadziejna i tyle.
- Powiedz mi, co tobą kierowało, kiedy przespałeś się z Marzeną?
- Między nami od początku coś wisiało w powietrzu.
- A teraz nie wisi? Już ci przeszło?
- Ciągle nad tym myślę. To nie jest tak, że ja to wszystko totalnie olałem. Spotkaliśmy się w Warszawie. Zapytałem co tam, powiedziała, że jest w ciąży. Tak nagle. Z grubej rury. Byłem tak zszokowany, że plątał mi się język. Powiedziałem, że będę płacił.
- A teraz jak jest? Przemyślałeś coś? 
- Oj Ida. Nie wiem. Naprawdę nie wiem już niczego. Marzena jest cudowna... Ale nie dla mnie.
- Właściwie to wpadłam na chwilę. Jadę do mieszkania, które miałam kupić. Tak na koniec... Jeżeli nie chcesz z nią być, to nikt cię do tego nie zmusi. Przerobiłam to kilkanaście dni temu, że tak po prostu się nie da. Ale nie zostawiaj jej z tym samej. Chociaż tyle dla niej zrób. Bo ona nie chce twoich pieniędzy. Ona chce ciebie. A jeżeli nie może cie mieć w całości, to daj jej swoją cząstkę dla dobra dziecka. Nasza rozmowa niech będzie tajemnicą. Marzena nie wie, że się z tobą widziałam. Ale gdybyś ty chciał kiedykolwiek ze mną pogadać to dzwoń. Pomogę jak będę mogła. - przytuliłam Jakuba i poklepałam go po plecach.


[07.10.2014, Jaworzno, godz. 14.23]

Rozpoczęłam więc swój maraton po Katowickich skrzyżowaniach. Dwa razy przejechałam na czerwonym świetle wymuszając pierwszeństwo. Piesi patrzyli na mnie jak na wariatkę za kierownicą, ale praktycznie byłam już spóźniona i szanse na zastanie właściciela zmalały. Z piskiem opon zaparkowałam na osiedlu nowo powstałych bloków. Przy wyjściu z auta mój nie do końca założony szalik zaczepił się na lusterku terenowej toyoty. Stop. Na przednim siedzeniu plakietki z mistrzostw świata, notes i okulary Oskara. Rozejrzałam się dookoła, ale po Kaczmarczyku nie było ani śladu.Wbiegłam po schodach na pierwsze piętro. Darowałam sobie pukanie do drzwi. Zamaszyście je pchnęłam u ujrzałam znajomą sylwetkę stojącą tyłem. Na dźwięk kroków tajemniczy osobnik został zdemaskowany w stu procentach. Rzuciłam się na niego z rękami.
- Dlaczego mi to zrobiłeś?! Dlaczego mnie zostawiłeś?! - krzyczałam łapiąc powietrze. - Dlaczego chciałeś zrobić to bez słowa?! Przecież ja cie kocham!
Nie mówił nic. Złapał mnie za nadgarstki i przyciągnął razem ze swoimi dłońmi do klatki piersiowej. Upuściłam głowę w dół nadał łapiąc oddech jakbym przebiegła dziesięciokilometrowy maraton. W końcu rozluźnił uścisk przenosząc swoje dłonie na moje biodra i przyciągnął je do swojego ciała. Nie zmieniając położenia rąk oparł czoło o moją głowę.
- Po pierwsze to cię nie zostawiłem. Po drugie nigdzie nie uciekłem. To mieszkanie jest od dziś twoje i moje. Nasze. Tylko ja i ty. Tutaj. W tym miejscu. Popatrz na mnie. - pociągnął moją brodę swoim kciukiem zadzierając tym samym moją twarz w górę. - Kocham cie. - wyszeptał. - Kocham cię i chce z tobą być. Chce tylko ciebie od kiedy przyjechałaś do Spały mokra od deszczu i przedstawiłaś się zawodnikom.
- Ale jak ... Tak po prostu je kupiłeś? Chcesz się wyprowadzić?
- Nie ma w tym nic niezwykłego, Ida. To miała być niespodzianka. Miałem zacząć coś tutaj robić i zabrać cię tu dopiero jak będziesz zdrowa. A ty jak zwykle nieubrana, niezapięta i nieznośna pokrzyżowałaś mi wszystkie plany.
Odeszłam na chwilę od Oskara pozostawiając go w bezruchu i przeszłam się po mieszkaniu zatrzymując się przy oknie.
- Obiecasz, że nigdy mnie już nie zostawisz?
- Ida. Przecież ja zawsze byłem. Zawsze obok ciebie.
- Wiem. Chciałabym, żeby było tak już do końca.
- Będzie tak, jak będziesz chciała.
- A ty, jak byś chciał? - ponownie stanęłam obok Oskara wbijając w niego swoje niebieskie tęczówki.
- Wyjdź za mnie. 

* 

Krótko zwięźle i na temat. Bo taki był zamiar. Co zrobi Ida? Co zrobi Kuba? Co na to wszystko Marzena? Zobaczycie w ostatnim, najdłuższym rozdziale. Jeszcze trochę się wydarzy. Pod koniec przyszłego tygodnia powinien się pojawić. A teraz...Zainspirowana przez Femme postanowiłam zrobić coś, co mnie osobiście bardzo się przydaje, jeżeli chodzi i czytanie opowiadań. Ale nie będę zdradzać więcej. ADIJOS. BYLE DO OSTATNIEGO.

ps: jebłam się lekko w datach w poprzednim rozdziale, z października wróciłam do września. wybaczycie? obiecuję poprawę.

ps2: drugi blog z soundtrackiem w tle. 

4. Jesteśmy Mistrzami Świata

chcę, żeby ktoś wziął mnie na sto procent. ze wszystkim, co mam.

[28.09.2015, godz. 12:15, Rzeszów]

- Pakuj się. Wracamy na Śląsk.- burknął.
Położyłam się tyłem do Oskara. Miałam go głęboko w poważaniu. Po co on tu w ogóle przyjechał?! Skąd wiedział, gdzie jestem?! - Dobrze. W takim razie cie wyręczę.
Spakował mnie. Po prostu nie do wiary. Bezczelny. Cóż. Nie mam wyboru. Wstaję i zmieniam pozycję na siedzącą. Jest postęp. Tylko moje zdrowie upadło z hukiem na ziemię.
- Jesteś chora?  - a teraz to już Kolumb, albo ten drugi, ale spokojnie Ida. Nie oddzywaj się.
- Tak. - wtrącił Igła. Od wczoraj ma ponad trzydzieści osiem stopni i nie chce spaść.
- No pięknie Wiśniewska. Dobra. Zbieramy się. Dzięki stary za telefon. W życiu bym nie pomyślał, że po Hiszpanii wyląduje w Rzeszowie.
Kaczmarczyk spakował moje bagaże do swojego auta i ponownie wrócił na górę, do pokoju, w którym obecnie egzystowałam.
- Ida, dobrze, jeżeli nie chcesz, to nie musimy rozmawiać. Ale proszę cię. Wstań i  jedź ze mną. Bo inaczej zaniosę cie do auta na rękach.
Wstałam. Kolejny postęp. Podeszłam do Iwony i Krzyśka i przytuliłam ich. Nie byłam zła. Przecież zadzwonili do Oskara dla mojego dobra. Im prędzej czy później musiałabym przecież się z nim skonfrontować. Z resztą, on i tak czy siak by mi nie odpuścił.  Narzuciłam kurtkę i sięgnęłam po torebkę. Następnie zeszłam w dół zostawiając za sobą całą trójkę.
- Jak myślisz, kiedy jej przejdzie? - usłyszałam za swoimi plecami.
- Nie wiem, stary, ale w końcu odpuści. Trzymaj się.
Więcej nie słyszałam. Zamknęłam się w terenowej toyocie Oskara a w lusterku zobaczyłam, że z miną obrażonego dziecka całkiem mi do twarzy i mogę tak siedzieć. Tym bardziej, że świeciło słońce i całą drogę mogłam jechać w pilotkach.
- Jak mogłaś tak o, bez niczego pojechać sobie do Rzeszowa?! Dlaczego nie powiedziałaś mi, że wracasz?! Miałem przecież przyjechać na lotnisko! W dodatku się rozchorowałaś, masz gorączkę! Jedziemy do  mojego mieszkania. Zadzwonię po znajomego lekarza. Przepisze ci leki i położysz się do łóżka. Na tydzień. Mam nadzieje, że nie ma sprzeciwu. Jakieś pytania? Prośby?
O mamo. Teraz to mi zaimponował, był stanowczy. W dodatku ma większy zarost, kolejny krok do wybaczenia mu jego win. Lubię zarosty. Ale jeszcze troszkę go potrzymam.
- Tak. jedną. Daj mi spokój.
- O widzisz! A jednak potrafisz mówić. Zrobiliśmy postęp. - jej. Oskar, to już trzeci mój postęp dziś, a jest dopiero dziesiąta! - Jeszcze parę godzin i odpowiesz mi na dwa, trzy pytania. Nawiasem mówiąc, jak jesteś taka nadąsana, wyglądasz uroczo.
Moje zdrowie całą drogę na Śląsk robiło sobie przerwę na sen. Wygodne te siedzenia.


[28.09.2015, godz. 17.03, Jaworzno]

- Wstawaj księżniczko. Jesteśmy w domu.
Od razu pokierowałam się w stronę łazienki, a w głowie miałam jedno hasło - prysznic. Gorący prysznic, który zajął mi dwadzieścia minut. W końcu łaskawie pojawiłam się w salonie i owinęłam w bluzę.
- Ida. Posłuchaj mnie. - Oskar przykucnął przede mną i położył dłonie na moich udach. - Hej. Spójrz na mnie.
Nareszcie! Chyba doczekam się w końcu jakiś wyjaśnień.
- Myślałem nad tym długo i doszedłem do wniosku, że po roku intensywnej pracy podjąłem dobrą decyzję. Zrezygnowałem z trenerki w Kędzierzynie. Sebastian znajdzie kogoś na zastępstwo. Naprawdę to przemyślałem i wiem, że ciężko być statystykiem i drugim trenerem jednego z zespołów Plusligi. Ledwo kończyłem tydzień wyjazdów z Zaksą, a już musiałem jechać i obserwować zawodników z Pomorza. Muszę poukładać swoje życie. Przepraszam cie za wczoraj. Nawaliłem na całej linii, ale to było ciężkie, Nie chciałem o tym rozmawiać.
- Dlaczego?! Dlaczego nie powiedziałeś mi przez telefon?! Uniknęlibyśmy kłótni! - wysapałam, bo moja klatka piersiowa nie ważyła już tonę, a co najmniej dwie.
- Byłem zdenerwowany tym, jak moją rezygnacje odbierze klub.
- A jakie sprawy chcesz uporządkować?
- Różne. Wszystkie. Trochę się tego nazbierało. Może w końcu trochę odpocznę? Zobaczę. Poza tym, ktoś musi pomóc ci pomalować mieszkanie i ułożyć płytki. Wybaczysz mi?
- Tak, ale ja  nadal nie rozumiem twojej decyzji. 
- Zrozumiesz. Zobaczysz. Na pewno już dobrze? - pokiwałam głową i uśmiechnęłam się lekko, co mój rozmówca natychmiast odwzajemnił. - Dobrze wiesz Słońce, że nie chce się z tobą kłócić.

Słońce.Słońce.Słońce. Powiedział słońce, jak na mistrzostwach, z resztą przez cały czas ich trwania mówiliśmy do siebie właśnie w taki sposób.
- Spodziewasz się kogoś?
- Tak. Lekarza. 


[28.09.2015, godz. 18:00, Jaworzno]

- Jest pani ofiarą gwałtownej zmiany klimatu. Ewidentne zapalenie oskrzeli. Pani klatka piersiowa gra jak orkiestra dęta na wiejskim weselu.
- To oznacza, że jestem uwięziona?
- Cóż. Czasami i osteopatów dopada coś, czego jako teoretycznie lekarze się nie pozbędą. A tak na marginesie to ile ma pani wzrostu?
- Metr siedemdziesiąt siedem.
- A ile pani waży?
- Nie wiem.
- Oskar, przynieś wagę.
- Dobra. - przerwałam - Pięćdziesiąt cztery.
- I to jest właśnie odpowiedź na to, że wystarczy pani jeden dzień na rozwinięcie się choroby. Organizm nie ma się czym bronić. Musi pani nabrać ciała. Dobre i trzy, cztery kilogramy. Ponadto jest pani blada. Proponuję zrobić badania. Być może dojdzie anemia i inne niedobory. Oskar, przypilnujesz jej?
- Jasne. Nie ma sprawy.
- Super. Z resztą nie muszę ci nic mówić. - odparł doktor.
- Dzięki, że znalazłeś czas. 
- Na mnie zawsze możesz liczyć. Życzę powrotu do zdrowia!
- Idę do apteki. Przy okazji cie odprowadzę. 

No i pięknie. Teraz wyjdę z domu za pięćdziesiąt lat i będę wysłuchiwać, jakie ja to mam wątłe zdrowie. Musiałam się komuś wyżalić.
- Utknęłam. - stwierdziłam od razu po tym, jak usłyszałam głoś Marzeny w słuchawce.
- Kiepsko. Odczytałam twojego sms-a z rana i w sumie to nie dziwie się, że po ciebie przyjechał. Teraz będziesz jadła jego obiadki i będzie cie karmił lekarstwami...
- Chcesz mi coś jeszcze powiedzieć, czy już mogę wysłać do ciebie terrorystę?
- Przecież wiesz, że to z miłości. Co ci tak właściwie jest?
- Zapalenie oskrzeli.
- A Oskar gdzie jest? W aptece?
- Bingo. A teraz usiądź.
- Nie mam gdzie. Wyszłam z psem mamy i spaceruje bo jakimś placu, za chwile pewnie będę musiała sprzątać jego kupę.
- To może powiem ci później, żebyś z wrażenia w nią nie wdepnęła.
- Jak już zaczęłaś, to mów. W razie czego oprę się o rynnę i znajdę jakąś ustronną, zroszoną trawę. Będę w stu procentach dyskretna.
- Oskar zrezygnował z trenerki w Kędzierzynie dla poukładania kilku spraw.
- O kurwa!
- Miałaś być dyskretna, a twoje kurwa usłyszał cały Marymont.
- Przecież on jest pracoholikiem!
- Obalił mity.
- Nie. Ja w to nie wierzę.
- To uwierz. Z resztą opowiem ci o tym, jak się spotkamy.
- Czyli za pół wieku?
- Jeżeli na to będzie się zbierać, to ucieknę.
- I pojedziemy na Kanary.
- A właśnie. Jak się trzymasz?
- Szczerze? Średnio. Koszykarz wrócił.
- American Fish?
- To nie jest zabawne. Ukrywam się. Jak widzę, że wchodzi do klatki swojego bloku, to wtedy ja wychodzę z domu. Inaczej się ukrywam. Poza tym, Kuba też jest w Warszawie. Spotkaliśmy się w Złotych Tarasach. Powiedziałam mu ''cześć'' i weszłam do przymierzalni.
- Ty to masz pecha. Wróć już do Katowic, bo z tej Warszawy nie wyjedziesz żywa.
- Wyjeżdżam pojutrze. Ale zanim rodzice i dziadkowie mnie wypuszczą z domu, pewnie stanie się to za tydzień. Ida! Musze kończyć! Rybiński na horyzoncie!
- Trzymaj się! I nie daj się!
- I nie wypierdol się, bo pies zaplątał mi smycz wokół kolan. Do usłyszenia!
Marzena jest kosmitką. Ale dzięki niej mój humor zmienił się o sto osiemdziesiąt stopni. Zabrałam się więc za szperanie po stronach internetowych z ubraniami. Tak spokojnego wieczoru nie miałam od czasów przed mistrzostwami. Oskar wrócił z apteki nie tylko z lekami, ale również czekoladkami i biszkoptami, a do tego wszystkiego postawił obok mnie kubek gorącej herbaty z cytryną i miodem. Niedługo później wszystkie możliwe strony z ubraniami na zimę przejrzałam i postanowiłam, że mu trochę poprzeszkadzam. Wstałam i podeszłam do niego na palcach. Nawet się nie poruszył, tylko wstukiwał z prędkością światła kolejne litery w klawiaturę swojego laptopa.
- Samochody? Planujesz nowy zakup?
- Bo wiesz... Mam słabość do samochodów, siatkówki, nowinek elektronicznych i pięknych kobiet. A ty nie powinnaś leżeć w łóżku?
- A ty jesteś pewien swojej decyzji? 
- Słońce. Jestem. Widocznie nie należę do ludzi, którzy mogą trenować, zestawiać i wyjeżdżać po trzy razy w tygodniu. Musiałem z czegoś zrezygnować.
- Po prostu nie chcę, żebyś tego żałował. Taka szansa zdarza się raz na milion.
- Ja już dostałem swoją szansę. Jestem statystykiem mistrzów świata. O nic się nie martw. Sprawa jest zakończona.
- W takim razie... - powiedziałam z zastanowieniem. - Jest jeszcze jedna. Pojutrze muszę być w tym mieszkaniu, które planuje kupić.
- Chyba sobie żartujesz.
- Proszę. Jedź ze mną.
- Idka, pojedziesz w takim stanie?
- Słońce. - Ha. Teraz moja kolej. - Ja nie umieram.
- Dobra, ale wychodzisz z samochodu tylko do tego bloku. Nigdzie indziej się nie zatrzymujemy. A teraz wracaj do łóżka.
- Nie. Bo tam są czekoladki, a jak zjem całe opakowanie to nie wstanę przez tydzień.
- A myślisz, że po co je kupiłem?
- Dobra. Zostawiam cie. Ale za chwilę i tak tu przyjdę. 
Ledwo się położyłam, a rozdzwonił się telefon. O mało go nie upuściłam, bo na ekranie pojawiło się zdjęcie i napis: ''Rafał''. 
- Tak? - odebrałam dość niepewnie, bo z Buszkiem jak zwykle nigdy nic nie wiadomo.
- Dobry. Masz chwilę.
- Jasne.
- Może to dziwnie zabrzmi, ale chciałem ci podziękować.
- Za co? - no proszę. tego bym się w najpiękniejszych snach nie spodziewała.
- Za twoją postawę. Za to, że uświadomiłaś mi, że mam klapki na oczach.
- Co cie tak naszło?
- Wróciłem od Oli. Zaczęliśmy rozmawiać.
- To super! Będzie coś z tego?
- Wszystko okaże się z czasem.
- Rafał? Ja też chciałabym ci podziękować. Za to, że zrozumiałeś moją decyzję. I że twoja reakcja byłą taka, jaka była, a nie inna. Naprawdę się cieszę, że wszystko zaczyna się układać.
- A.. I byłbym zapomniał! Masz pozdrowienia od chłopaków. Konar i Fabian są źli, że do nich nie dzwonisz!
- Nadrobię to na pewno. Pozdrów ich też i powiedz im, że wszystkich mistrzów świata kocham i o wszystkich pamiętam!
- Zapiszę i przekażę. - roześmiał się. - W takim razie nie przeszkadzam ci już. Pozdrów Oskara i do usłyszenia!
- Eeeee... Dobranoc!
Ignaczak. Jak zwykle powiedział za dużo. Dlaczego nie wpadł na to, żeby nie rozgłaszać wszem i wobec faktu, iż jestem u Kaczmarczyka?! Tu już nie chodziło o to, że się wstydziłam, tylko chłopaki jak to chłopaki, zaczną zasypywać mnie masą pytań, na które jeszcze sama nie znam odpowiedzi. A pierwsze pytanie tuż po telefonie Rafała padło z ust Oskara i zapewne by z nim zwlekał, gdyby nie to, że ponownie przyszłam do salonu.
- Dzwonił Buszu? Co chciał?
- Tak. W zasadzie to nic takiego. Nawiązał kontakt ze swoją narzeczoną.
- To dobrze, prawda?
- Jak mu wierzy, że się zmieni? Czemu nie.
- A ty? Wierzysz?
- Szczerze mówiąc, to nie wiem. Bo wiesz. Są takie cechy w człowieku, których nie wiadomo jakby się chciało, nie da rady się pozbyć. Zawsze pozostanie chociaż ich namiastka. Poza tym, to nie ja będę z nim egzystować. Ale życzę mu, żeby przejrzał na oczy w stu procentach.
- Rafał to taki cwaniak trochę. Ciężko go ujarzmić i uspokoić. W reprezentacji, to obok Kubiego, Kurka i Bartmana czwarty fighter.
- Cwaniak cwaniakiem. Ale ty to dopiero jesteś samiec alfa.
- Ani trochę. - odparł oburzony.
- No, no. Twoja męskość przemawia sama przez siebie.
- Czy bycie samcem alfa to komplement? - zastanowił się.
- Zależy z czyich ust się to słyszy.
- A z twoich?
Wstałam i lekko pochylając się pocałowałam Oskara w czoło.
- Lubię samców alfa. Chociaż czasami zrywają się jak majtki ze sznura przed burzą w lecie. Hasełko Marzeny. A teraz wybacz, ale idę do łóżka.
- Dlaczego?!
- Przecież kazałeś mi leżeć. A ty napisz coś na blogu, bo nie mam już czego czytać. - uśmiechnęłam się zalotnie i wróciłam do sypialni, gdzie czekały na mnie niedokończone słodkości i niedopita herbata.


[28.09.2015, godz. 21.12, Jaworzno]

Po wieczornej toalecie wróciłam na okupywanie łóżko.
- A ty się przypadkiem nie zapomniałeś?
- Przyszedłem na telewizor.
- Ale tam też możesz oglądać. Tak w ogóle to co jest w telewizji?
- Jeszcze nie wiem.
- Gdybyś oglądał tylko telewizję i nie grał przy tym na komputerze, to pewnie byś wiedział.
-Czepiasz się.
- Ani trochę. - wystawiłam język i położyłam się obok. - Twój tatuaż... - wskazałam na rękę. - Masz może plan na kolejny?
- Jasne. Nie zdradzę jaki dokładnie, ale zaplanowałem.
- Pamiętam jak po maturze bardzo chciałam mieć tatuaż. Wtedy ojciec powiedział, że dopóki sama nie zacznę się utrzymywać, nie zapłaci mi za to. Gniewałam się długo, a wypominałam chyba z cztery miesiące.
- I co? Zrobiłaś ten tatuaż w końcu?
- Tak. Zrobiłam. Jeden mały napis. Później chciałam drugi ale nie wypaliło.
Na ostatnie słowa skrzywiłam się i skierowałam wzrok w sufit. Temat zboczył na niebezpieczne tory. Oskar jak to Oskar, zaczął drążyć, przyjmując taką samą pozycję, jak moja.
- Dlaczego?
- Po prostu nie było mi to w głowie.
- Co takiego robiłaś, że byłaś tak zajęta?
- Oskar. To wiąże się z częścią mojego życia, do której nie chce wracać. Wszystko wydarzyło się dawno i jest już nieprawdą. Nie warto o tym mówić.
- Boisz się wspomnieć o swojej przeszłości?
- Tak. Boję się, że to wszystko wróci. Muszę?
- Ida, znam twoje spojrzenie na przyszłość, znam cię teraz, w tym czasie, ale nie znam twojej przeszłości. A chce ją znać. Bo chciałbym w końcu dowiedzieć się, co złożyło się na to, kim jesteś teraz.
- Oprócz tego, że przez trzy lata studiowałam fizjoterapie grałam w siatkówkę w drużynie akademickiej na miarę województwa. Taka kontynuacja kariery od czasów gimnazjum. Był plan, że dotrwam do pracy licencjackiej, a później poszukam czegoś bardziej ambitnego związanego ze siatkówką. Wcale nie chciało mi się uczyć. Studia były tylko ucieczką z domu, niczym więcej. W tym momencie zaczyna się historia, bardzo zbliżona do tej, której doświadczyła Marzena. Tylko u mnie miała większe skutki.
- Co się stało? 
- Siedem lat temu, w trakcie trwania drugiego roku licencjatu miałam wypadek, który uniemożliwił mi powrót do sportu. Przed Bożym Narodzeniem pokłóciłam się z rodzicami. Zdenerwowana wzięłam ojca auto. Wpadłam w poślizg, zjechałam na bok, dachowałam. Byłam przytomna i świadoma tego, co się dzieje. Nie czułam lewej ręki, bolały mnie plecy, kręciło mi się w głowie a ból w klatce piersiowej powodował, że każdy oddech przyprawiał mnie o płacz.
- Marzena była tam z tobą? Znałyście się wcześniej?
- Nie. Nic z tych rzeczy. Ona wyszła z wypadku w nieco lepszym stanie, po czterech miesiącach doszła do siebie. Pomimo tego,że była sama, szybciej się otrząsnęła.
- A ty? Dlaczego nie mogłaś wrócić do siatkówki?
- Miałam rekonstruowany lewy łokieć, połamane żebra, wstrząs mózgu i przekrzywiony kręgosłup. Lekarze podejrzewali, że nie odzyskam czucia w lewej ręce do końca życia. Rodzice stawali na głowie, wydawali masę pieniędzy, żebym nie była kaleką. Przywrócenie sprawności lewej ręki trwało półtora roku i kosztowało mnie tyle bólu po wyciąganych kilkukrotnie śrubach, że aż na samo wspomnienie przechodzą mnie dreszcze. W końcu znieczulenie przestawało działać...
- Próbowałaś wrócić do sportu?
- Nie dałam rady. Lekarz zabronił mi siatkówki, koszykówki, piłki ręcznej i ogólnie sportów, gdzie ręce są najbardziej potrzebne. Poza tym, co z tego, że jestem praworęczna, jak byłam rozgrywającą? W trakcie rehabilitacji przychodziłam na treningi. Z trybun obserwowałam zawodniczkę, która mnie zastąpiła i zżerała mnie zazdrość. Załamałam się. Zaczęłam obwiniać, że to przecież moja wina, że wzięłam to nieszczęsne auto i wyjechałam na ulice. Moja samoocena, choć zawsze była niska, teraz sięgnęła dna. Z dnia na dzień stałam się dla siebie nieatrakcyjna, stawałam przed lutrem i wyzywałam od kalek i niedorajd. Przestałam jeść. To była najgłupsza rzecz, która doprowadziła mnie do całkowitego upadku na dno, z którego sama nie byłam w stanie się podnieść.
- Miałaś anoreksje, prawda? 
Przymknęłam powieki, bo nie chciałam się rozpłakać. Leżeliśmy w bezruchu z rękami położonymi wzdłuż w tułowia, w takiej samej pozycji jak wcześniej. Patrzyliśmy w biały sufit i odbijające się od lutra światło, zostawiające na nim białą poświatę. Oskar złapał mnie za dłoń i mocno ścisnął. Dodał mi odwagi, abym mogła dalej mówić.
- Po kilku tygodniach głodówki znalazłam się w szpitalu. Nie wiem dokładnie po jakim czasie. Siedmiu? Ośmiu tygodni? Ważyłam przy swoim wzroście czterdzieści pięć kilo. Rodzice byli bezradni. Ludzie z uczelni polecili mi dobrego psychologa, przynosili notatki, skończyłam rok. Musiałam podjąć decyzje co dalej. Dostałam się na studia magisterskie, poszłam w kierunku osteopatii. Dopiero we Francji, kiedy spotkałam Filipa i Mateusza odżyłam. Nabrałam więcej wiary w siebie, zaczęłam znowu o siebie dbać, dobrze jeść, ćwiczyć, ruszać się pomimo bolącej ręki. Zapisałam się na zumbę, Odkryłam, że wszystko mogę naprawić albo zacząć od nowa. Moje życie towarzyskie znowu nabrało rozpędu, zaczęłam pojawiać się na imprezach. Wiesz co? Ktoś mądry kiedyś powiedział, że największe walki człowiek toczy sam ze sobą. Ja stoczyłam taką walkę i wygrałam. Dziś pracuję w reprezentacji, jestem wykształcona i w pełni sprawna, samodzielna, mam trzeźwe spojrzenie na świat. 
- Mówiłaś o tym Rafałowi?
- Nie. Tylko Marzenie, Filipowi, Mateuszowi i tobie. Rafał by tego nie udźwignął. Przy pierwszej lepszej kłótni zacząłby mi wypominać to, kim wtedy byłam. A właściwie to, że byłam nikim. Przejrzałam go. To by było dla niego zbyt wiele. Mam za dużo doświadczeń, żeby mógł mnie ogarnąć. Bo widzisz... Ja chcę, żeby ktoś wziął mnie na sto procent, ze wszystkim tym, co mam. Nie w połowie. Ze wszystkim. Z tym, kim byłam, kim jestem i kim chcę być. Rafał chciałby mnie tylko taką, jaka jestem teraz. 



Obudziłam się w takiej pozycji, w jakiej wczoraj leżałam z Oskarem. Sądząc po pościeli, on również zasnął w taki sam sposób. Wstałam i przeszłam się po całym mieszkaniu, jednak było puste. Wróciłam do pokoju i odebrałam telefon od właściciela lokum, które miałam kupić. Okazało się, że ktoś zdecydował się szybciej i przebił cenę, którą ja proponowałam. Kaczmarczyk nie odbierał telefonu. Zabrał ze sobą komputer i walizkę z ciuchami,wyłączył komórkę. To koniec. On też nie podołał.

*

bo mnie też ktoś kiedyś odebrał siatkarskie marzenia.
Zaskoczone? Już wiadomo, co blokowało Idę, do Rafała. Wreszcie coś więcej o niej wiadomo.
szkoda, że tak późno, bo zostały dwa rozdziały. Ha! Zła ja. Tyle czekałyście. W następnym wszystko się rozstrzygnie.
HALO, JESTEŚCIE TU JESZCZE?