Polska 3:0 Wenezuela

[04.09.2014, Wrocław, 9:00]

Od rana wstałam w wyśmienitym humorze. Śmieszyło mnie dosłownie wszystko, Na nieszczęście, a może i szczęście to samo przytrafiło się Kubiakowi. Na śniadaniu co chwilę parskaliśmy gromkim śmiechem. Standardowo, Wołkowycki miał do wszystkich żal, że znowu coś się dzieje, a nikt nie chce mu powiedzieć co. Problem w tym, że tylko ja i Michał wiedzieliśmy, z czego się śmiejemy  i nikt poza tym. Wystarczyło spojrzenie, a on już wypuszczał nosem swoją herbatę. Andrzejowi i Karolowi również się udzieliło. Wyciągnęli telefony i zaczęli robić sobie zdjęcia, ale kiedy przed obiektywem stanął Fabian prężący muskuły śmiechem wybuchnął Stefan i przy wszystkich pokazał Drzyzdze swój biceps, na co ten prychnął i pogroził trenerowi palcem. W końcu wyszliśmy z felernej stołówki. Rozpoczął się trening, a ja razem z Winiarskim i fizjoterapeutą udałam się na masaż.
- Aż tak ze mną kiepsko, że zabieracie mnie z treningu?
- Michał, to nie o to chodzi. Wiesz przecież w jakim stanie są twoje plecy.
- Masz być gotowy na najważniejsze mecze. - dopowiedziałam do słów Pawła.
- Przecież nic mi nie jest.
- Musisz być tak oporny?  Poza tym nie narzekaj, bo idziesz z panem Janem tylko na zastrzyk. - wskazałam na lekarza a Winiarski pokręcił głową i popatrzył na mnie rozkładając ręce w geście bezradności. Zamknął za sobą drzwi a ja kontynuowałam rozmowę z Pawłem.
- Długo jeszcze pociągnie na tych zastrzykach? Nie wygląda to dobrze.
- Nie wiem, Ida. Z mojej strony robię wszystko, ty na pewno też się starasz, ale każdy kolejny trening jest znacznym obciążeniem dla jego pleców. A jak zdążyłaś zauważyć, Winiar nie może dopuścić do siebie wiadomości, że nie może grać tak, jak wszyscy.
- Ma zastępstwo. W dobrej formie.
- Nie odpuści. 
- Faceci ... - upuściłam głowę i klepiąc Pawła po ramieniu wróciłam do swojego pokoju. Poprawka. Nie wróciłam, bo przed samymi drzwiami usłyszałam wołanie Stefana.
- Idaaaaaaaaa!
- Co tam? - zbiegłam w dół, bo krzyk był trochę przeraźliwy. Przeszło mi nawet przez myśl, że coś stało się z Winiarem, ale przecież był z Sokalem.
- Masz gościa. - odpowiedział z uśmiechem i wrócił na halę do chłopaków.
- Tato!
- Mam nadzieję, że nie przeszkadzam. Rozmawiałaś kiedyś z Jarkiem przez telefon i mówił, że podczas treningu masz chwilę czasu.
- Ale co ty tu robisz?! Gdzie reszta? Gdzie mama? 
- Myślę, że nie powinniśmy tutaj rozmawiać. 
Znałam tatę i czułam, że coś się stało. Zaczepiłam więc Filipa i usprawiedliwiłam się, że mam do wyjaśnienia sprawę i na chwilę zniknę z terenu hali. Pokiwał głową na znak zgody i przelotnie uśmiechnął się do mojego ojca.
- Chodźmy, w restauracji na przeciw jem z drużyną, mają dobre jedzenie, a pewnie jesteś głodny.
- Nie, nie musimy iść aż tam.
- Przecież to obok.
- Ida, naprawdę nie wiem od czego zacząć...
Wyszliśmy przed halę, bo w całym zamieszaniu zapomniałam zaproponować, abyśmy zatrzymali suę u mnie w hotelowyn pokoju.
- Najlepiej od początku. Mów co się stało.
- Nie wiem jak to się stało, naprawdę, ale coś we mnie pękło i stało się tak, jak się stało. Mam straszne wyrzuty sumienia, bo nie chciałem, żeby tak wyszło. Zraniłem i jestem tego świadomy. Kłóciliśmy się, bo ciągle mnie nie było w domu i dopiero po pół roku przyznałem się do wszystkiego twojej mamie. I tylko dlatego, że nie miałem już wyjścia.
- Tato, ale o czym ty mówisz, bo nie bardzo rozumiem?
- Od prawie roku mam kochankę. 
Zamurowało mnie. Tato był zawsze przykładnym mężem. Pasowali do siebie z mamą idealnie. Nie mieli ze sobą nawzajem większych problemów. Wszystko zawsze było w jak najlepszym porządku. Zgadzali się we wszystkich kwestiach. Wychowali czwórkę dzieci na zaradnych ludzi z perspektywami na przyszłość i wpoili wszystko to, co niezbędne. Uśmiechnęłam się ironicznie i uniosłam wzrok patrząc ojcu prosto w oczy.
- Jak mogłeś? - spytałam zaciskając pięści. - Jak mogłeś ją zdradzić? Byłeś dla niej wszystkim. Kim jest twoja nowa kobieta?
- Ida, to nie jest istotne.
- Ooo nie, mój drogi. To jest sprawa kluczowa.
- Żoną twojego najstarszego brata.
W tym momencie stałam jak słup soli. Słowa ojca rozbiły mnie kompletnie. Nie dowierzałam w to, co zrobił a tym bardziej w to, z kim. Agnieszka jest... Lub była moją najlepszą przyjaciółką od dzieciństwa, dodatkowo żoną mojego brata.
- Zniszczyłeś dwa małżeństwa! Zniszczyłeś swoje i swojego syna! Jak mogłeś? - wysyczałam.
- Ida, chcieliśmy przestać się spotykać, ale nie wyszło.
- Daruj sobie. Zrobiłeś takie świństwo, że nie mieści mi się to w głowie! Co teraz zamierzasz?
- Dwa dni temu wyprowadziłem się z domu.
- Chcesz przez to powiedzieć, że mama jest teraz sama, tak? Zostawiłeś ją samą?! Wiesz, że każdy z nas ma swoje życie i mieszka osobno i tak po prostu się spakowałeś?
- Wyrzuciła mnie.
- W jaki sposób mama z Piotrkiem dowiedzieli się o zdradzie?
- To było trzy dni temu, w biurze, byłem tam z Agnieszką i wtedy przyszedł Piotrek i zobaczył ... - przerwał.
- Gziłeś się z jego żoną na jego oczach, tak? Jesteś zerem! - wykrzyczałam i wróciłam na halę.


 Jak gdyby nigdy usiadłam obok Oskara i Filipa, a obok nas stał Stefan i krzyczał coś do chłopaków  w stylu ''jeszcze raz''. Nerwowo błądziłam wzrokiem po parkiecie. Nie słyszałam nawet, że ktoś cokolwiek do mnie mówił.
- Halo, ziemia do Wiśniewskiej! 
- Ida!
- Co? Gdzie? - zerwałam się.
- Co ty taka rozdrażniona? Stało się coś?
- Spokojnie panie statystyku, wszystko pod kontrolą. 


[04.09.2014, Wrocław, 22:30]

Chwilę po meczu zawodnicy udzielali wywiadów, między innymi Rafał z Fabianem, a ja zebrałam swoje rzeczy i w towarzystwie Wołkowyckiego wróciłam do hotelu. W windzie złapał mnie zatroskany Igła, który od samego początku mojej egzystencji z reprezentacją Polski porusza ze mną wszystkie możliwe tematy i ani trochę mi to nie przeszkadza. Jest cudownym człowiekiem.
- Cały dzień chodzisz taka struta, że bałem się koło ciebie na obiedzie siedzieć.
- Krzysiu, ja nie wiem czy chcę o tym rozmawiać.
- Chcesz, widzę to w twoich oczach.7
- Zapraszam. 
Weszliśmy wspólnie do mojego pokoju i przy zaświeconej tylko i wyłącznie lampce opowiedziałam Igle o całym zajściu. Z każdym moim słowem jego oczy były coraz większe.
- No to się porobiło. Chyba się nie spodziewałaś, co?
- Nigdy w życiu. Szczerze mówiąc byłabym skłonna bardziej podejrzewać mojego brata niż jego żonę.
- Mogę ci jakoś pomóc? Oczywiście po powrocie do Rzeszowa jesteśmy w ciągłym kontakcie, pamiętaj. I walisz jak w dzwon. W nocy o północy. Chodzi mi teraz o to, czy na chwilę obecną potrzebujesz czegoś. 
- Nie, coś ty. Właściwie to i tak dużo mi pomogłeś, bo mogłam się wygadać. Dziękuję ci i postaram się odwdzięczyć.
- Przestań. Rozliczymy się w Rzeszowie. Pójdziemy na kawę do galerii. 
- Jasne! - pomachałam na pożegnanie libero i bezwładnie opadłam na łóżko.


[05.09.2014, Wrocław, 09:15]

Jak nie trening, to masaż. I tak w kółko. Co prawda nie lubię rutyny, ale sympatia do mojej pracy powodowała, że codzienne masaże i konsultacje z zawodnikami sprawiały mi przyjemność. Miałam ten komfort, że ze względu na poobiedni trening podzieliłam grupę na pół i cześć wysłałam do Janka i Pawła. Na pierwszy ogień standardowo poszedł Kubiak, który każdego ranka biegł jak szalony, aby pierwszy ustawić się w kolejce. Od razu zapytał mnie, dlaczego od rana wypiłam już dwie kawy skoro powszechnie wiadomo, że nie lubię tego napoju i dlaczego mam za sobą ciężką noc. W końcu stwierdził, że się przemęczam, bo robię tysiąc rzeczy od razu.
- Taka moja rola w tej drużynie. A teraz się kładź. - ucięłam i zabrałam się do pracy wybiegając w między czasie trzy razy do Filipa, na co Michał pokręcił tylko głową. Miał rację, ale nie chciałam pokazać ani zmęczenia ani zdołowania. Przecież przed reprezentacją najważniejsze mecze i nikt ze sztabu nie może zaniemóc a tym bardziej ktoś związany z przygotowaniem fizycznym każdego zawodnika z osobna. Wymasowałam jeszcze Andrzeja, Karola, Mariusza, Winiara i nie wiem dlaczego, ale samego trenera i złapana pod pokojem przez Buszka dałam się zaprosić na obiad.


[05.09.2014, Wrocław, 13:46]

- Ja zapraszam, ja płacę. I nie ma sprzeciwu. - powiedział Rafał już na wstępie.
- Skoro tak, niech będzie.
Mieliśmy dwie godziny czasu wolnego, więc spokojnie konsumowaliśmy nasz posiłek - ja rybę z frytkami, a Rafał filet z kurczaka.
- Może mi powiesz, co cię trapi? Hm?
- Nie teraz. Daj mi spokojnie zjeść, bo nie chcę wszystkiego zwrócić. 
Pokiwał głową i zawołał kelnerkę, aby poprosić jeszcze o przyniesienie  dwóch gorących czekolad z bitą śmietaną.
- Koniecznie chcesz, abym nawet i bez mówienia zwróciła mój obiad na stół?
- Narzekasz. Ja tak zawsze zamawiam.
- Powiedzmy, że ci ufam.
Po obiedzie faktycznie naszła mnie ochota na coś słodkiego i nie komentując już więcej zwyczaju Buszka zamoczyłam usta w gorącym napoju. On zaś położył głowę na dłoniach i bacznie obserwował każdy mój ruch a na jego usta wkradł się delikatny uśmiech.
- Coś nie tak? - zapytałam. - Źle wyglądam? 
- Wyglądasz bardzo dobrze, tylko jest jeden mały szczegół.
- Jaki? Rozmazałam tusz? 
Rafał nie odezwał się ani słowem tylko wyciągnął dłoń w stronę mojego nosa i pogładził go kciukiem, z którego za trzy minuty zlizał bitą śmietanę.
- Nie chciałem ci mówić, ale skoro zapytałaś... 
Uśmiechnęłam się i zrobiło mi się bardzo, bardzo miło. A byłoby jeszcze milej gdyby nie to, że całemu zajściu przyglądał się Fabian z Nowakowskim. Że też wcześniej ich nie widziałam!
- Fiu, fiu, noski, noski, co tu się wyprawia?
- Nie interesuj się Fabian. - wystawiłam środkowemu język a Buszek pogroził mu palcem.

Postanowiliśmy, że wyjdziemy z restauracji aby przygotować się do treningu. Wspólne wejście z Buszkiem zwróciło uwagę Filipa, który zabawnie poruszył brwiami a ja pokręciłam głową.
- Stało się coś?
- Nic, nic. Wszystko okej.
- To dlaczego kręcisz głową?
- Wydaje ci się. - zbyłam Buszka i zniknęłam w pokoju ubierając reprezentacyjne wdzianko.


[05.09.2014, Wrocław, 22:10]

Po Rafale zajmowałam się Nowakowskim, który tradycyjnie nie oszczędził mnie ani trochę.
- A co to za obiadki z Rafałkiem?
- Wyszliśmy po prostu coś zjeść. Nie zapraszałeś nigdy koleżanki na obiad?
- Zapraszałem tylko takie, które interesowały mnie nie tylko pod względem koleżeńskim.
- Jesteś głupi.
- A ty mogłabyś umówić się na obiad ze mną.
- Mogłabym, owszem, ale gdybyś nie powiedział tego, co wcześniej. Teraz niestety jest już po ptakach.
- Oj Ida. - wstał i zamknął drzwi machając mi na pożegnanie. Po ogarnięciu się i ja w końcu skończyłam na dzisiaj swoją pracę.